ZoliborzHistoria Żoliborza jako dzielnicy Warszawy rozpoczęła się w 1791 roku. gdy do miasta dołączono tereny wsi Fawory. Po powstaniu listopadowym część terenów tej wsi Rosjanie zajęli pod budowę Cytadeli Aleksandryjskiej. Jej artyleria miała zapobiegać wystąpieniom antyrosyjskim zagrażając Nowemu i Staremu Miastu. I to Cytadela jest silniejszym symbolem zniewolenia polski przez Rosjan, niż Pałac Kultury.

Powstanie Cytadeli i militarne restrykcje dotyczące otaczających ją terenów uniemożliwiały, aż do okresu międzywojennego, rozwój miasta wzdłuż Wisły w kierunku północnym.

Budowa Kolei Nadwiślańskiej (trasa Kowel – Gdańsk) w latach siedemdziesiątych XIX w. oraz Dworca Głównego Kolei Nadwiślańskiej – obecnie Dworzec Gdański – wyznaczyła południową granicę Żoliborza. Do roku 1930 północna granica dzielnicy biegła wzdłuż dzisiejszych ulic Podleśnej i Smoleńskiego sięgając następnie obecnego skrzyżowania ulic Żeromskiego i Reymonta, aby skręcić później w kierunku Cmentarza Powązkowskiego. Wschodnią granicą była Wisła, a zachodnią Cmentarz Powązkowski.

W 1930 r. granice dzielnicy przesunięto na wysokość ulic Dewajtis i Lindego. W ten sposób nowowybudowana Akademia Wychowania Fizycznego (powstała w 1929 r. jako Centralny Instytut Wychowania Fizycznego) znalazła się w granicach miasta. Zmiany granic Warszawy przeprowadzone w 1938 r. i w 1945 r. nie zmieniły granic Żoliborza.

W 1951 r. dokonano znacznego powiększenia obszaru miasta. Do Warszawy włączono m.in. Bielany i Młociny, które stały się częścią Żoliborza. Dopiero w 1994 r. wyłączono Bielany z Młocinami jako odrębną dzielnicę.

Żoliborz jest najmniejszą, zarówno pod względem powierzchni – 8,3 km2 i liczby ludności – niespełna 50 tys., dzielnicą Warszawy, ale wyróżnia się niepowtarzalną atmosferą tworzoną przez rodziny zamieszkujące tu już w trzecim i czwartym pokoleniu.

Najstarsza część Żoliborza powstała w okresie międzywojennym:

- Żoliborz Oficerski w okolicach pl. Słonecznego i pl. Inwalidów,
- Żoliborz Urzędniczy po zachodniej stronie ul. Mickiewicza,
- Żoliborz Dziennikarski (ulice Promyka, Dziennikarska, Bohomolca),
- Żoliborz Policyjny w okolicach pl. Lelewela,
- osiedle Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej pomiędzy ulicami Słowackiego, Krasiń-skiego i Popiełuszki.

Budowa wiaduktu przy Dworcu Gdańskim zapewniła dogodne połączenie ze Śródmieściem. Władze miasta planowały istotną rozbudowę sieci ulic w tym dogodne połączenie z Wolą. Ten czynnik, a także atrakcyjne sąsiedztwo powstałych już osiedli spowodowały powstanie, w latach 1935-1938 wielu jednobudynkowych spółdzielni mieszkaniowych
W latach 60. wybudowano osiedle Sady Żoliborskie, w latach 70. zabudowano teren na zachód od ul. Broniewskiego, a na przełomie lat 70. i 80. wybudowano osiedle Marymont pomiędzy ul. Potocką i Trasą AK. Obecnie na terenach tzw. Żoliborza Przemysłowego powstaje duże osiedle Nowy Żoliborz.

Po II wojnie światowej została w pełni zachowana sieć ulic z wyjątkiem Marymontu Dolnego pomiędzy ulicami Mickiewicza i Gwiaździstą gdzie, po wybudowaniu osiedla, zniknęła gęsta sieć uliczek. Zachowane zostały parki, z wyjątkiem powstającego parku im. Stanisława Moniuszki, pomiędzy ulicami Gwiaździstą i Promyka, rozparcelowanego na pracownicze ogródki działkowe. Żoliborz zachował charakter dzielnicy mieszkaniowej położonej na obrzeżach śródmieścia, bez monumentalnych gmachów i centrów handlowych.

Żoliborz to dzielnica ludzi dobrze wykształconych – co trzeci mieszkaniec ma wyższe wykształcenie, ale z wysoką średnią wieku - co trzeci mieszkaniec jest w wieku emerytalnym.

Ta strona wykorzystuje pliki cookie dla lepszego działania serwisu. Możesz zablokować pliki cookie w ustawieniach przeglądarki.